Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Πύργου ιδρύθηκε την 25η Απριλίου 1926 από όμιλο επιφανών Πυργίων πολιτών, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Χριστόπουλο, Αρχίατρο και με πυρήνα των πρώτων συλλογών βιβλίων από δωρεές ιδιωτών ντόπιων και ομογενών.

Νέα αποκτήματα

Τελευταία μας ελπίδα η πρώτη μας αγάπη

Νικολάου, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Τα όσα περιλαμβάνονται στις γραμμές αυτού του βιβλίου γράφτηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια της λεγόμενης κρίσης, κάποια εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά δυστυχώς διατηρούν την επικαιρότητά τους και επιβεβαιώνονται από την εξέλιξη των γεγονότων μέχρι σήμερα. Το μήνυμα όμως που θέλουν βροντοφωνάξουν είναι η αιώνια κραυγή του Αποστόλου Παύλου: «ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. ιγ’ 11). Μόνον αν κάπως ξυπνήσουμε και εσωτερικά υγιώς επαναστατήσουμε, έχουμε ελπίδα να ξεπεράσουμε τη συμπόρευση με το ψέμα και να ζήσουμε την αλήθεια. Αυτός είναι και ο λόγος της συγκεντρωτικής έκδοσης αυτών των κειμένων να δείξουν τη διαχρονικότητα και δύναμη της αλήθειας, να προκαλέσουν την απόρριψη του ψεύδους και να κινητοποιήσουν σε αφύπνιση ολους μας, που απλά επιβιώνουμε με «παρειμένας τὰς χεῖρας καὶ παραλελυμένα τὰ γόνατα» (Ἐβρ. ιβ’ 12). Κυρίως τους νέους. Αυτοί μπορούν να αποτελέσουν τους καινούς ασκούς που θα δεχθούν το παλαιό κρασί, που παραμένει όμως πάντα επίκαιρο, αληθινό και νέο. Αυτό που αποτελεί την πρώτη μας αγάπη και την τελευταία μας ελπίδα.

(από το οπισθόφυλλο)


 

Ένας Θεός που έπιαζε κρυφτό

Η "σιωπή" του Θεού στις δοκιμασίες των ανθρώπων,

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Δείτε εδώ την παρουσίαση του βιβλίου


Αν υπάρχει ζωή

Θέλω να ζήσω

Νικολάου, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Άρχισα να γράφω στο Κάθισμα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, κοντά στον αρσανά της Σιμωνόπετρας. Τελείωσα αργότερα στο νησί του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στην Πάτμο, στο Κουβάρι. Και οι δύο τόποι ησυχαστικοί και ερημικοί. Σημεία προσευχής. Συνολικά χρειάστηκαν λίγες μόνο μέρες. Συντροφιά μου ο αρχοντικός μαθητής της αγάπης. Ο ειλικρινά αγαπών και όντως ηγαπημένος. Το κείμενο δεν μπορούσε παρά να είναι καρπός αγάπης και ησυχίας· είναι καρπός ερήμου. Θα έλεγα και προσευχής, αλλά φοβούμαι τις παρεξηγήσεις των νοσηρών υπερβολών.

Τα ερωτήματα -επέλεξα εκατό για να είναι στρογγυλός ο αριθμός- και ο διάλογος είναι όλα αυθεντικά. Τα πρόσωπα είναι επίσης αληθινά, αν και με διαφορετικά προφανώς ονόματα. Η συζήτηση δεν ήταν αυτοτελής, αλλά αποτελεί μία σύνθεση με επιλογή ερωτημάτων. Όλα αυτά όμως δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που βαραίνει είναι μέσα από αυτά να φανεί αυθεντικά η ανθρώπινη φύση και καθαρά το πρόσωπο του αληθινού Θεού. Δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει περισσότερο σε αυτή τη ζωή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)