[…] Είχε γενναιόδωρα δαπανήσει όλη την αξιόλογη περιουσία του για να υπερασπιστεί την πατρίδα του και δεν κράτησε για τον εαυτό του παρά τα απολύτως αναγκαία για την επιβίωσή του». Δεν δίστασε να υποθηκεύσει ολόκληρη τη μεγάλη ακίνητη πατρική περιουσία του στην Κέρκυρα, να δαπανήσει όλα τα χρήματά του για να στηρίξει το νεοσυσταθέν κράτος, να ζήσει ο ίδιος με τρόπο λιτό φέρνοντας τον εαυτό του και την υγιεία του στα όρια, όπως αναφέρει και η Γενική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως: «… Ο γιατρός του είπε να βελτιώσει λίγο την τροφή του, ήταν επείγουσα ανάγκη για την υγεία του. Κι εκείνος απήντησε αποφασιστικά: Τότε μονάχα θα βελτιώσω την τροφή μου, όταν θα είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει …». Ο δε Μακρυγιάννης γράφει για να δείξει τον τρόπο ζωής του: «Ο Κυβερνήτης έτρωγε επί 4 ημέρες μία κότα». […]

Πηγή: https://www.kapodistrias.info/pisteyo

[…] το πρωϊ της Κυριακής της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, ενώ ο Καποδίστριας μετέβαινε στο ναό του Αγίου Σπυρίδωνος για να παρακολουθήσει τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία, συνάντησε τους Γεώργιο και Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, οι οποίοι, αφού τον χαιρέτησαν, τον προσπέρασαν και στάθηκαν δεξιά και αριστερά της στενής εισόδου του Ιερού Ναού. Εισερχόμενος στην Εκκλησία ο Ιωάννης Καποδίστριας, δέχθηκε πυροβολισμούς και από τους δύο δολοφόνους.
Έτσι τερματίστηκε η ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Οι συνέπειες από τον βίαιο τερματισμό της ζωής αυτής της εξέχουσας φυσιογνωμίας, βαρύνουν ακόμη και σήμερα δυσμενώς την χώρα μας, αφού έκτοτε δεν έχει αναδειχθεί άλλη πολιτική προσωπικότητα που να συγκεντρώνει τέτοιες αρετές : Τιτάνιο έργο, απαράμιλλη αυταπάρνηση, πολιτική οξύνοια, διπλωματική διορατικότητα, ψυχική ευγένεια, εσωτερική καλλιέργεια, υψηλό παιδαγωγικό ιδεώδες, αταλάντευτη πρόσδεση στην ορθόδοξη πίστη.

Πηγή: https://www.kapodistrias.info/viografia

“…Ας παραβάλη πας φιλαλήθης την Ελλάδα, εφ’ ης επάτησεν ο αείμνηστος εν αρχαίς του 1828, με την γην, η οποία απερρόφησε το αίμα του τη 27 Σεπτεμβρίου 1831. Ας εμβλέψη εις τα έργα του, και εις τα βδελύγματα των εχθρών του: έπειτα κρινέτω. Χριστιανοί, αν ίσως άγγελος εξ Ουρανού ήθελε προφητεύσει τω αειμνή­στω, δοκιμάζων αυτόν και λέγων: μη πατήσης εις αυτήν την γην: αποβήσεται γάρ Σοι εις μαρτύριον στοχάζεσθε άραγε, ότι ήθελε σταματήσει και αποποιηθή τον σημαινόμενον θάνατον; Όποιος το φρονεί, δεν γνωρίζει την χριστιανικήν αγάπην εις την τελειότητά της…”

Απόσπασμα από τον επιτάφιο λόγο του Αλέξανδρου Στούρτζα στην εκκλησία της Οδησσού στις 18 Νοεμβρίου 1831.



Κάντε κλικ σε κάθε εικόνα για να δείτε λεπτομέρειες του βιβλίου.

Η δολοφονία του Καποδίστρια

Στην υπόθεση της δολοφονίας του Καποδίστρια παραμένουν ορισμένα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τους δράστες. Η σχέση του Καποδίστρια με τους Μαυρομιχαλαίους υπήρξε πράγματι θυελλώδης. Δεν πρέπει να λησμονούμε όμως ότι ο Πετρόμπεης ήταν από τους πρώτους που προσπάθησαν να πείσουν τον Καποδίστρια να εγκαταλείψει την Αυλή του τσάρου και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, γεγονός που αποδεικνύεται και από την κωδικοποιημένη αλληλογραφία τους από το 1818.
Μια δεύτερη διαπίστωση αφορά τη στάση της αγγλικής κυβέρνησης, η οποία 180 χρόνια μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια συνεχίζει να θεωρεί τον φάκελο της υπόθεσης που υπάρχει στα Βρετανικά Αρχεία «άκρως απόρρητον», μη επιτρέποντας την πρόσβαση σε αυτόν. Τι έχουν λοιπόν να κρύψουν οι Άγγλοι, οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις δίνουν πολύ εύκολα στη δημοσιότητα απόρρητα αρχεία τους και μάλιστα νεώτερων χρόνων; Εξάλλου ακόμη και οι υποστηρικτές της θεωρίας ότι οι Μαυρομιχαλαίοι ήταν πληρωμένοι δολοφόνοι, πιστοποιούν έμμεσα την ύπαρξη συνωμοσίας, αφού κάποιοι θα πρέπει να κίνησαν τα νήματα από το παρασκήνιο πληρώνοντας τους Μαυρομιχαλαίους και στήνοντας το σκηνικό, όπως πραγματικά ήθελαν.
Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια ήταν η πρώτη πολιτική δολοφονία αρχηγού κράτους στη Νεώτερη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδας. Η ανάμιξη της Αγγλίας και της Γαλλίας θεωρείται πλέον δεδομένη. Το νέο ελληνικό κράτος ξεκινούσε τον ελεύθερο βίο του με μία πράξη που αποτελούσε ταυτόχρονα μήνυμα και προειδοποίηση προς κάθε κατεύθυνση. Αμέσως μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, ακολούθησε χάος και αναρχία. Ο επικεφαλής της Προσωρινής Διοίκησης, Αυγουστίνος Καποδίστριας, ο οποίος αποτελούσε σκιά του νεκρού αδελφού του, αδυνατούσε να επιβάλει την τάξη. Το χάος αυτό άνοιξε τον δρόμο για την επιβολή της «Ελέω Θεού» βασιλείας του Όθωνα. Ίσως σ’ αυτό να απέβλεπαν οι Μεγάλες Δυνάμεις με τη δολοφονία του Καποδίστρια, του ανθρώπου ο οποίος με απίστευτους διπλωματικούς ελιγμούς, τους «εγκλώβισε» στην αναγκαιότητα της αναγνώρισης του ελληνικού κράτους και ο οποίος δεν ήταν εύκολο να δεχθεί μοναρχίες και απολυταρχικά καθεστώτα τέτοιου τύπου. Λίγο πριν το τέλος του, είχε αναφέρει στον Γάλλο ιστορικό και περιηγητή Μισό, όταν ρωτήθηκε αν η Ελλάδα έμελλε να γίνει βασίλειο ή δημοκρατία: «Ένα τέτοιο πράγμα δε θα ήτο και τόσο εύκολον! Ανηγέρθη πολλάκις ναός προς τον αληθή Θεόν εκ των στηλών του Διός και της Αθηνάς. Πώς όμως θα ιδρυθή θρόνος επί του εδάφους των αρχαίων δημοκρατιών και εκ της κόνεως αυτών;»


Ιωάννης Καποδίστριας – Ρωξάνδρα Στούρτζα

Η διεθνής βιβλιογραφία για την επιστημονική, τη διπλωματική και πολιτική δραστηριότητα του Ιωάννη Καποδίστρια είναι τεραστία, όπως είναι γνωστό, και το επισημαίνω και σε άλλες μελέτες μου.
Για τον άνθρωπο Καποδίστρια όμως, τα σχετικά δημοσιεύματα είναι ελάχιστα και ελλιπή. Στην ξένη μάλιστα βιβλιογραφία -όπως άλλωστε είναι κατανοητό- η τόσο σημαντική αυτή πλευρά του μεγάλου αυτού ανθρώπου είναι άγνωστη. Την καθαρώς ανθρώπινη πλευρά του χαρακτήρα του, που είναι όμως συγκλονιστική και άμεσα συνδεδεμένη με το όλο πρωτοποριακό και “μυθικό” έργο του, την σκέπαζε η σιωπή ή και η σκόπιμη παρανόηση, ακόμα και η παραποίηση. Ο Δημήτριος Αρλιώτης, ο νεανικός του φίλος και από τους πρώτους βιογράφους του, είχε αφιερώσει μερικές σελίδες και στον άνθρωπο Καποδίστρια. Δεν γνώριζε όμως τις δικές του γραπτές μαρτυρίες, του Καποδίστρια, τις εξαιρετικά αποκαλυπτικές, για τον ίδιο του τον εαυτό. Παραθέτει τις δικές του κρίσεις για τον άνθρωπο Καποδίστρια, ενώ δεν γνώριζε τον άνθρωπο-αποκάλυψη, όπως εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει η διάσημη Δωροθέα Lieven, η γυναίκα του Ρώσου πρέσβη στο Λονδίνο.
Ο άνθρωπος-αποκάλυψη αποκαλύπτεται κυρίως από τις δικές του “αποκαλυπτικές” γραπτές μαρτυρίες. Από τα 176 Γράμματα προς τον Πατέρα του, που τα δημοσίευσε σε μετάφραση από την ιταλική ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης το 1972, τα οποία, ευτυχώς, είχε διαφυλάξει η απόγονός του, από τον αδελφό του Γεώργιο, Μαρία Δεσύλλα-Καποδίστρια. Και από τις ακόμη πιο προσωπικές και συγκλονιστικές επιστολές του προς τη Ρωξάνδρα Στούρτζα, τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στη “Νέα Ημέρα Τεργέστης” το 1901. […] Τούτο το βιβλίο -λόγω του λεπτού και ευαίσθητου θέματος που εξετάζει, με βάση τις εκδεδομένες και ανέκδοτες πηγές- θα μελετηθεί από μεγάλο αριθμό ανθρώπων με πνευματικά διαφέροντα και όχι μόνον από τους ειδικούς επιστήμονες. Το ευχάριστο δε και ελπιδοφόρο γεγονός ότι και το καθαρώς επιστημονικό σύγγραμμά μου “Ιωάννης Καποδίστριας. Ο Άνθρωπος – Ο Διπλωμάτης”, που πρωτοεκδόθηκε το 1978 και βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, και με μικρές έκτοτε συμπληρώσεις επανεκδόθηκε εφέτος το 1996 για δέκατη φορά σε χιλιάδες αντίτυπα, με έχει πείσει ότι ο ελληνικός λαός αναζητεί έναν νέο Καποδίστρια. Με τούτο το βιβλίο δίνεται η δυνατότητα σε ακόμη μεγαλύτερο κύκλο ανθρώπων, που αγαπούν την ιστορία και αναζητούν έναν Κυβερνήτη του ύψους και του ήθους του Καποδίστρια, να μάθουν περισσότερα, και κατά τρόπο επιστημονικά και ιστορικά αμερόληπτο και αδιάψευστο, για το τεράστιο έργο του.
Είναι αυτονόητο ότι σε τούτο το βιβλίο η εξιστόρηση των γεγονότων αναφέρεται μονάχα στη διπλωματική σταδιοδρομία του, εκτός από τα νεανικά του χρόνια. Και τούτο γιατί σταματά και η παράλληλη πορεία της ζωής του με τη Ρωξάνδρα Στούρτζα.
Το τεράστιο κυβερνητικό του έργο -που ετοιμάζεται βάσει, κυρίως, ανεκδότων πηγών- θα δώσει τη δυνατότητα της γνωριμίας όλων μας με την αποκαλυπτική και συγκλονιστική αυτή πλευρά του ανθρώπου-αποκάλυψη.


Ιωάννης Καποδίστριας : 176 ανέκδοτα γράμματα προς τον πατέρα του 1809-1820


Ιστορικαί αναμνήσεις (2 τόμοι)

Ο Νικόλαος Δραγούμης (1809-1879) εργάστηκε στο γραφείο του Καποδίστρια και αργότερα, επί Όθωνα, υπηρέτησε σε διάφορες δημόσιες θέσεις. Όταν αποχώρησε από από την πολιτική ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Πανδώρα. Στα 1874 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο “Ιστορικαί Αναμνήσεις”.
Ένα σημαντικό κεφάλαιο των απομνημονευμάτων του Δραγούμη αναφέρεται στις εμπειρίες του από τα χρόνια που υπηρέτησε δίπλα στον Καποδίστρια. Να θυμίσουμε πως όταν ο Καποδίστριας ήρθε ως κυβερνήτης στην Ελλάδα (8/1/1828), μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου βρισκόταν ακόμα υπό τον έλεγχο των στρατευμάτων του Ιμπραήμ, παρά τη νικηφόρα για τις Μεγάλες Δυνάμεις ναυμαχία του Ναυαρίνου, ενώ ο Κιουταχής είχε καταλάβει όλη τη Στερεά.
Για την κατάσταση που βρίσκονταν οι Έλληνες τον Οκτώβριο του 1827, τρεις μήνες δηλαδή πριν την άφιξη του Καποδίστρια, ο Δραγούμης μεταφέρει στο βιβλίο του τη μαρτυρία του Άγγλου μοίραρχου Χάμιλτον ο οποίος είδε γυναίκες και παιδιά να πεθαίνουν εξαιτίας της ασιτίας αφού κανείς δεν τρεφόταν με κάτι καλύτερο από βραστά λάχανα. Μάλιστα οι περισσότεροι ζούσαν σε σπήλαια, στα οποία είχαν καταφύγει για να γλυτώσουν από τις σφαγές του Ιμπραήμ.
Μετέβημεν, γράφει ο Άμιλτον εκ Κιτριών μηνί Οκτωβρίου 1827, “προς τους Έλληνας, υποδεχθέντας ημάς μετά μεγίστου ενθουσιασμού. Και πώς να περιγράψω την ένδειαν αυτών; Γυναίκες και παιδία αποθνήσκουσιν ανά πάσαν στιγμήν εξ εντελούς ασιτίας, και μόλις ευρίσκεται τις τρεφόμενος κάλλιον ή διά βραστών λαχάνων. Υπεσχέθην να στείλω ποσότητά τινα άρτου εις τα σπήλαια όπου κατέφυγον οι ταλαίπωροι εκείνοι. Αλλ’ αν ο Ιβραΐμ μείνη ενταύθα, πλέον του τριτημορίου των κατοίκων θα εξολοθρεύση ο λιμός”.
Αναλαμβάνοντας Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Καποδίστριας ξεκίνησε περιοδείες με σκοπό να γνωρίσει “εκ του πλησίον” τις ανάγκες της χώρας. Έτσι στις 3 Απριλίου του 1828 έφτασε με αγγλικό πλοίο στο Καλαμάκι κι από εκεί κατευθύνθηκε στην Κόρινθο. Η πόλη ήταν έρημη, τα σπίτια γκρεμισμένα και ο ίδιος με τη συνοδεία του αναγκάστηκαν να καταλύσουν σε καλύβες. Την ίδια κατάσταση αντίκρισε και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Τα στρατιωτικά αποσπάσματα του Ιμπραήμ είχαν μεταβάλει την Πελοπόννησο σε αληθινή έρημο. Ούτε δένδρο δε συναντούσαν στο δρόμο! Ο Καποδίστριας ξεκουραζόταν συνήθως σε σκηνές ή καλύβες και καθόταν στον “οκλαδία” του, δηλαδή ένα φορητό σκαμνάκι αναδιπλούμενο.
Ηκροάτο δε μετά θαυμασίας υπομονής τους προσερχομένους, ων οι πλείστοι ήσαν ποιμένες βεβαιούντες ότι και διά μόνης της φήμης του ονόματος του Κυβερνήτου έπαυσαν αι αρπαγαί των ποιμνίων. Επειδή δε η πόλις ήτο παντέρημος και κατηδαφισμέναι αι οικίαι, και αυτός και οι περί αυτόν κατέλυσαν εν καλύβαις και σκηναίς. Την δ’ επιούσαν ανεχωρήσαμεν εις Άγιον Γεώργιον.
[…] Και αληθώς εταλαιπωρείτο, διότι αι μεν οδοί ήσαν άβατοι, τα δε χωρία κατεστραμμένα, πόλεις δε ουδαμού, και ο στενός οκλαδίας ον έφερε μεθ’ εαυτού χάριν νυκτερινής αναπαύσεως επήγνυτο εντός σκηνής ή πενιχράς καλύβης. Η ερήμωσις ενί λόγω ήτο τοιαύτη, ώστε ούτε δένδρον απηντώμεν χάριν αναψυχής. “Πολυάριθμα στρατιωτικά αποσπάσματα”, έγραφον αγανακτούντες το 1827 οι τρεις ναύαρχοι προς τον αθετήσαντα τον λόγο αυτού Ιβραΐμ “διατρέχοντα πανταχού την Πελοπόννησον ερημούσι, καταστρέφουσι, καίουσιν, εκριζούσι τα δένδρα, τας αμπέλους, πάντα τα προϊόντα της γης και φιλοτιμούνται να μεταβάλωσι την χώραν εις αληθή έρημον”. Αληθεστάτη μεν, αλλά και πάλιν ασθενής εικών της αραβικής θηριωδίας.
Στην ίδια περιοδεία ο κόσμος νόμιζε πως Κυβερνήτης ήταν ο ταχυδρόμος διότι φορούσε “χρυσοπόρφυρο ένδυμα” και ίππευε καμαρωτό άλογο! Αυτόν λοιπόν προσκυνούσαν όλοι πέφτοντας στο έδαφος. Ο Καποδίστριας ερχόταν πιο πίσω με καμπούρικο άλογο, “ουχί ζωηρότερον του πώλου του Ιησού” και συνηθισμένα ρούχα.
Ο Κολοκοτρώνης, που ήταν κι αυτός στη συνοδεία του Καποδίστρια, συμβούλεψε τότε τον Κυβερνήτη να φορέσει επιτέλους τη στολή του. Και τη φόρεσε ο Καποδίστριας, μόνο που η στολή του ήταν πιο φτωχική κι απ’ των δασονόμων ακόμη!
Προηγείτο δε οδηγός ο κύριος των ταχυδρομικών ίππων, φορών ένδυμα ελληνικόν χρυσοπόρφυρον και αναβαίνων ίππον υψαύχενα. Και διά τούτον οι συρρέοντες εις προϋπάντησην του Κυβερνήτου, συνηθισμένοι εις τας πολυτελείς και πομπικάς παρατάξεις των πασάδων και τας χρυσοϋφάντους στολάς των τετυφωμένων καπιτανέων και κοτζαμπασίδων, εκλαμβόντες τον κοκκινοφόρον και κυδρούμενον ταχυδρόμον αντ’ εκείνον, προσεκύνουν αυτόν πίπτοντες εις έδαφος.
Δεν εννόουν πώς ήτο δυνατόν αρχηγός έθνους να αναβαίνη ίππον κυφαγωγόν, ουχί ζωηρότερον του πώλου του Ιησού, και να φορή ένδυμα οίον οι πολλοί. Αλλ’ ουδέ αψίδες ή θριαμβικά τόξα ανηγείροντο ως σήμερον, ουδέ μουσικαί επαιάνιζον, ουδέ πυροτεχνήματα εξηκοντίζοντο εις ουρανούς, καθ’ όσον αι επιδείξεις αύται, γινόμεναι επιμελεία και αξιώσει των αρχών, διαθρύπτουσι μεν την ματαιότητα, βλάπτουσιν όμως τους ηγέτας των εθνών, αποκρύπτουσαι το αληθές φρόνημα. Οι δε λαοί ακούοντες απροσδοκήτως ότι ήρχετο ο Κυβερνήτης, έτρεχον αυθόρμητοι εις προϋπάντησιν αυτού, ουχί κράζοντες γεγωνυία τη φωνή Ζήτω! αλλά κλαίοντες σφραγιζόμενοι διά του σημείου του σταυρού, και βάλλοντες μετανοίας και καίοντες λιβανωτόν και ευλογούντες τον Θεόν, τον σώσαντα αυτούς υπό της δουλείας και της ολεθριωτέρας αναρχίας.
Ιδών δε ο Κολοκοτρώνης ότι ο λαός προσεκύνει τον ταχυδρόμον Καρδαράν, πλησιάσας είπε:
“Το πράγμα υπερεξοχώτατε, δεν πάγει καλά. Πρέπει ο κόσμος να γνωρίση τον Κυβερνήτη του”.

“Και τι θέλεις να κάμω;”
“Να βάλ’ η υπερεξοχότης σου τη στολήν σου”.
Και πεζεύσας εις μικράν τινα και σκιεράν κοιλάδα, ανέλαβε την στολήν αυτού, πενιχροτέραν και της των δασονόμων της αντιβασιλείας.


Ο Καποδίστριας και η παιδεία 1802-1822 : Η φιλόμουσος εταιρεία της Βιέννης (τόμος Α’)


Ο Καποδίστριας και η παιδεία 1827-1832 : Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Αιγίνης (Β’ τόμος)


Τα νεανικά χρόνια του Καποδίστρια


Ο Γολγοθάς του Καποδίστρια


Ιωάννης Α. Καποδίστριας : ο άνθρωπος – ο διπλωμάτης

Τούτο το βιβλίο έρχεται να προσθέσει μία ακόμα βιβλιογραφική μονάδα στην πλουσιώτατη βιβλιογραφία -ελληνική και ξένη- για τη μεγάλη μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια. Μερικοί, ίσως-ίσως αρκετοί, ιστορικοί και άλλοι συγγραφείς, έγραψαν για την «αμφιλεγόμενη» ή «αμφισβητούμενη» προσωπικότητα του Καποδίστρια. Και τις περισσότερες φορές τα επιχειρήματά τους στηρίζονται επάνω σε γνώμες και κείμενα άλλων, που έγραψαν για τον έλληνα πολιτικό και διπλωμάτη. Άλλες πάλι φορές αποσπώνται μεμονωμένες φράσεις από τα κείμενα του ίδιου και θεμελιώνονται επάνω του ολόκληρες θεωρίες κατά βάση αρνητικές ή επικριτικές. Μερικοί δεν θα διστάσουν να φθάσουν στο σημείο της απαράδεκτης συκοφαντίας ή της χαμηλής φρασεολογίας. Η συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννησή του, το 1976, έδωσε αφορμή σε πολλούς να μιλήσουν ή να γράψουν ξανά υπέρ ή κατά. (…) Αν οι σελίδες αυτού του βιβλίου διαφέρουν σε κάτι είναι ότι αφήνουν βασικά τον ίδιο τον Καποδίστρια να μιλήσει μέσα από τα κείμενά του -τα γνωστά, αλλά ξεχασμένα ή παρανοημένα, και τα άγνωστα. Ασφαλώς είναι ο καλύτερος τρόπος για τη βαθύτερη και ειλικρινέστερη γνωριμία ενός ανθρώπου. Και η γνωριμία είναι συγκλονιστική. Είναι η μαρτυρία του ανθρώπου, που κρίνεται όχι μονάχα από τη μαρτυρία των πράξεών του αλλά και από όσα «είπε ή έγραψε περί του εαυτού του». Είναι η μαρτυρία του ανθρώπου που είχε τη δύναμη να πει στους κατηγόρους του μια επιγραμματική φράση, που θα ταίριαζε να γραφτεί στην επιτύμβια απέριττη πλάκα του τάφου του: «Δεν ζει ο άνθρωπος, ζει του έργο του».


Ιωάννης Καποδίστριας 1776-1831 : ο κορυφαίος Έλληνας Ευρωπαίος


Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831)


Ο κυβερνήτης Καποδίστριας και η απελευθέρωσις της Ελλάδος 

Η Ελληνική Επανάστασις του 1821, αφού επί επταετίαν αντιμετώπισε τους στρατούς και τους στόλους της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Βερβερίας, αλλά και την εχθρότητα, ιδία κατά τα πρώτα έτη, των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, αφού εγνώρισε θριάμβους και συμφοράς, αφού υπερεπήδησε μέγιστους κίνδυνους, κατά τα μέσα του 1827 ευρίσκετο πλέον εν πλήρει εξαντλήσει. Μετά την πτώσιν του Μεσολογγίου, μετά τον θάνατον του Καραϊσκάκη και την επακολουθήσασαν καταστροφήν του Φαλήρου και διάλυσιν του στρατοπέδου των Αθηνών, η κατάστασις είχε φθάσει εις το χειρότερον σημείον. Πλην του Ναυπλίου και τινων άλλων πόλεων, ωρισμένων φρουρίων, της Μάνης, της περιοχής του Ισθμού και των νήσων, η λοιπή χώρα κατείχετο υπό του εχθρού ή ευρίσκετο εις την διάθεσιν αυτού. Η παράδοσις της Ακροπόλεως των Αθηνών εξέφραζε συμβολικώς την δεινήν θέσιν, εις ην είχε περιέλθει ο εθνικός αγών. Και οι Αιγύπτιοι μετέφεραν νέας ενισχύσεις δια το τελειωτικόν χτύπημα.


Ιωάννης Καποδίστριας : Ο θεμελιωτής της Ελλάδος του εικοσιένα


Ρήγας – Υψηλάντης – Καποδίστριας

Παραδίδομεν συγκεντρωμένα δια τους Ιστορικούς και τους φιλίστορας της Ελλάδος τα αποτελέσματα των ερευνών μας εις τα ευρωπαϊκά αρχεία και τας βιβλιοθήκας κατά την τελευταίαν δεκαπενταετίαν. Αφορούν κυρίως τρεις πρωταγωνιστάς του προεπαναστατικού Ελληνισμού, τον Ρήγαν Βελεστινλήν, τον Αλέξανδρον Υψηλάντην και τον Ιωάννην Καποδίστριαν. Γύρω από την ζωήν και την δράσιν των θίγονται και διάφορα προβλήματα του πνευματικού πολιτισμού των Ελλήνων της Διασποράς της αυτής περιόδου. Τα νέα στοιχεία αποκαλύπτουν αγνώστους όψεις των ηρώων, μυστικάς πλευράς της δράσεως και του δράματος των και συμπληρώνουν κατ’ ευτυχή τρόπον την μέχρι τούδε παραδοθείσαν ιστορικήν εικόνα.


Ιωάννης Καποδίστριας : ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας


Ο Καποδίστριας εις την εκπαίδευσιν


Δάφνη στον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια : διακόσια χρόνια από τη γέννησή του


Ο Καποδίστριας ως θεμελιωτής της δημοτικής εκπαιδεύσεως


Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και τα μετ’ αυτόν


Επιμέλεια ανάρτησης:
Χαράλαμπος Αντωνόπουλος, εκπαιδευτικός MSc.

Βιβλιογραφική έρευνα:
Βάσια Τσακριλή, φοιτήτρια τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας ΕΚΠΑ
Τάκης Κοντούλης, φοιτητής τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας ΕΚΠΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ